Home

Text by Andree van de Kerckhove, 2009.

"...De tentoonstelling gaat over het kunstwerk als vier- dimensioneel en interactief periodiek environment. Actuele kunstwerken settelen zich tijdelijk in het exclusieve kader van dit belangrijke historische Nijmeegse gebouw uit de 16de eeuw. Beide: de ruimte en kunstwerken, versmelten en transformeren hiermee tijdelijk tot hedendaags rariteitenkabinet. Centraal in de tentoonstelling staat de relatie tussen herinnering aan, en de beleving van tijd, plaats en ruimte. Anneke Ingwersen, Eva Olthof en Dorien de Wit gebruiken deze thematiek elk op een verschillende manier. In  ‘Between Time - Between Space’ confronteren en positioneren ze elk hun werk in de specifieke context van een bijzondere omgeving. Er ontstaat een interessante wisselwerking vanwege de uitgebalanceerde dialoog tussen de met eigentijdse media gerealiseerde kunstwerken en het historische pand."...

De verkenning / Exploratio                                                                                 Anneke Ingwersen

Het werk van Anneke Ingwersen refereert naar de magie van de fantasievolle belevingswereld. Ze creëert een ruimteomvattende sfeer naar voorbeeld van de Laterna Magica, gerealiseerd met eigentijdse middelen en apparatuur. Een magische wereld waarin toeschouwers als het ware worden binnengezogen. Ingwersen noemt haar werken ‘geënsceneerde lichtspelen’. Haar installaties bestaan in de meeste gevallen uit projectie van bewegende vormen die baden in een intens kleurrijk licht en die de concrete omgeving geheel in zich opnemen. De omgeving transformeert vanwege het feit dat ze deel wordt van iets nieuws.  Op die manier creëert de kunstenaar binnen een bestaande context een schaduw / een reflectie van een nieuwe imaginaire ruimte.   

Ingwersen speelt voortdurend een spel tussen werkelijkheid en schijn. De specifieke atmosfeer van een bestaande context zet haar aan tot een interventie. Met het doel om tot een nieuwe ervaring van de bestaande omgeving te komen, put ze inspiratie uit datgene wat zich ergens in het niemandsland tussen natuur en cultuur bevindt. “Mijn onderzoek gaat uit naar het grensgebied tussen kunstmatige natuur en natuurlijke cultuur, tussen groeiende architecturen en geconstrueerde kunstplanten. Ik heb een sterke interesse voor randgebieden waarbinnen de ene kant onopgemerkt in de andere overgaat. Ik zoek naar vormen en  beelden die deze overgang illustreren.”  Zo construeert ze bijvoorbeeld imaginaire kristal- en plantstructuren die in haar filmische projecties figureren. Ze doen me denken aan de magische glasobjecten van de gebroeders Blaschka. Als grondstof voor die objecten gebruikt ze bij voorkeur transparant consumptiemateriaal, wat ze verknipt, vervormd en hermodelleert.

In feite is elk werk van Ingwersen een referentie aan Plato's allegorie van de grot. Door middel van lichtbronnen en projectie creëert ze schaduwbeelden, ‘optische landschappen’ die ze in de bestaande ruimte transponeert. Wat het werk ons toont zijn de schaduwen op de rotswand, de voorstellingen van iets wat buiten de alledaagse werkelijkheid, buiten het bereik van de toeschouwer ligt. Hiermee wordt de vraag opgeworpen wat werkelijk en wat voorstelling is.

Als podium voor haar inbreng in het Besiendershuis koos Ingwersen voor de tussenverdieping: een eigenaardige ruimte die als gedeeltelijke etage gelijk een binnenbalkon aan de zoldering van de hoge benedenverdieping hangt. In deze tussenruimte die niet hoger is dan 1.80 meter met een plafond en een vloer in donker zware eikenhouten planken, presenteert Ingwersen het werk “Kompas-Heat 02”.  We zien een ruimte vanuit een bijzonder laag standpunt gefilmd. Eindeloze imaginaire omgeving in een intens oranjerode gloed. De filmische installatie voert ons moeiteloos mee in een herinnering aan onze kinderlijke fantasie, toen we er zonder enige moeite in slaagden de ruimte onder een tafel van het ene op het andere moment om te toveren in een uitgestrekt desolaat landschap van een nog onontdekt gebied. Te midden van de uitgestrekte leegte komen we een vreemdsoortig sciencefictionachtig voorwerp tegen wat baadt in een mistige damp, alsof er energie uit ontsnapt. De oranjerode sfeer waarin dit gebeuren zich voltrekt is feeëriek en prikkelt de fantasie. Door het extreem laag plafond perst het kunstwerk zich in de ruimte. Het filmisch landschap is als een spiegeling van de werkelijke ruimte. De illusie ontstaat dat de reële ruimte doorloopt in een imaginaire wereld.